راستی روسپی! از خودت پرسیدی چرا اگر در سرزمین من و تو، زنی زنانگی اش را بفروشد که نان در بیارد رگ غیرت اربابان بیرون می زند اما اگر همان زن کلیه اش را بفروشد تا نانی بخرد و یا شوهر زندانی اش آزاد شود این «ایثار» است !
مگر هردو از یک تن نیست؟
بفروش ! تنت را حراج کن… من در دیارم کسانی را دیدم که دین خدا را چوب میزنند به قیمت دنیایشان، شرفت را شکر که اگر میفروشی از تن می فروشی نه از دین.
)فریدون فرخزاد (

حیف

میدانم که دیگر

بر نمیداری از آن خواب گران سر

تا ببینی

خرد ساله سال خرد خویش را

که این زمان چندان شجاعت یافته

تا بگوید

راست میگفتی پدر

حیف که دیگر فرصت دیدار نیست

اگر بود

آنقدر تنگ در آغوشت میفشردم که با من یکی شوی

حیف که دیگر فرصت دیدار نیست

اگر بود

آنقدر حرفها داشتم که برایت بگویم

آنقدر درد دلها در این قلب خسته هست

که به هیچ کس نمیتوان گفت جز تو

حیف که دیگر فرصت دیدار نیست 

اگر بود

دستهای مهربانت را برای لحظه ای رها نمیکردم

چشم از چشم مهربانت برای لحظه ای بر نمیداشتم

بودنت را با تمام وجودم حس میکردم

همان گونه که حالا نبودنت را

با تمام وجود حس میکنم

حیف که دیگر فرصت دیدار نیست 

اگر بود

 حرفها داشتم که برایت بگویم

از رفتن تو 

از ماندن من

از خاطرات به جا مانده تو

از این قلب شکسته من

از درد تنهایی،درد دوری

درد بی تو بودن و تنها نشستن

حیف که دیگر فرصت دیدار نیست

اگر بود

با تو میگفتم،چرا قلبم شکستی

چرا هر چه در امیدواری بود 

به روی قلب تنهایم تو بستی

چرا من را شکستی

حیف که دیگر فرصت دیدار نیست

اگر بود

قیمت این گریه هایم را از تو میستاندم

راستی قیمتش چند است؟

قیمت یک عمر آوارگی و گریه کردن

قیمت یک عمر در حسرت نشستن

قیمت یک عمر عاشق شدن و معشوق ندیدن

قیمت یک عمر اشک و آه و ناله

قیمت یک عمر چشم به در دوختن

قیمت یک عمر سوختن

قیمت تنها نشستن

قیمت در خود شکستن

تو بگو که قیمتش چند است

حیف که دیگر فرصت دیدار نیست

اگر بود

با تو میگفتم که طوفان سهمگین هجران تو

با نهال جوان و نو پای عشق من چه کرد

حیف که دیگر فرصت دیدار نیست 

اگر بود

اگر بود 

حیف که دیگر فرصت دیدار نیست

 گفتم شاید ندیدنت از خاطرم دورت کنه

دیدم ندیدنت فقط میتونه که کورم کنه

گفتم صدات و نشنوم شاید که از یادم بری

دیدم تو گوشم جز صدات نیستش صدای دیگری

ندیدنت،نشنیدنت،عشقتو از دلم نبرد

فقط دونستم بی تو دل پر پر شد و گم شد و مرد

هر که اومد دور و برم می بردمش تا آسمون

                               امروز می شد رفیق راه ،فردا واسم بلای جون

نمی شه قلب عاشق و به دست هر کسی سپرد

                              نمی دونم بد می آورد ،یا گول سادگیش رو خورد

هر چی که بر سرم اومد،تقصیر هیچ کسی نبود

                              هر چی که بود پای خودم،تو قصه هام کسی نبود

هیچ کسی عاشقم نشد،هیشکی سراغم نیومد

                              جواب کار خودمه هر چی بلا سرم اومد

تقصیر هیچ کسی نبود هر چی که بود به پای من

                             فقط تو بعد از این نیا ،میون لحظه های من 

برای خواب معصومانه عشق

       کمک کن بستری از گل بسازیم

                برای کوچ شب  هنگام  وحشت

                         کمک کن با تن هم پل بسازیم

                                  کمک کن سایه  بونی از ترانه

                                            برای خواب  ابریشم بسازیم

                                                   کمک کن با  کلام   عاشقانه

                                                           برای زخم شب مرهم بسازیم

                                                                  بزار قسمت  کنیم  تنهاییمون  و

                                                                        میون   سفره    شب  تو   با من

                                                                                  بزار  بین  منو  تو   دستای  ما

                                                                                        پلی باشه واسه ازپل گذشتن  

                                                                                 به دنبال کدوم حرف و کلامی  

                                                                           سکوتت گفتن تموم حرفاست

                                                                    تو رو از  تپش  قلبت  شناختم

                                                            تو قلبت قلب عاشقهای دنیاست

                                                    تو با تن  پوشی   از  گلبرگ و پونه

                                            مرا  به  جشن   نور و  آیینه  بردی

                                    چرا  از  سایه های   شب  بترسم

                             تو خورشید و به دست من سپردی

                      بذار  قسمت    کنیم    تنهاییمون و

                میون  سفره   شب   تو   با   من

         بذار  بین   منو   تو     دستای   ما

پلی باشه واس ه  از   خود   گذشتن                                     

همیشه برادر و خواهر با ادم خونی نیستن گاهی یک دوست در حد برادر و خواهرت ظاهر میشود این را تقدیم میکنم به دو تن از دوستانم که زندگیم را مدیون آنهایم

قبل از این زندگی برایم همین بود.القای عادت،تکرار،تکرار،تکرار،اما از آن روزی که در امتداد خط افق،سکوت بیدادگر لحظه هایم را شکستی دیگر توانستم،بودم،خواندم،دیدم،باور کن

آخر میدانی قبل از آن با هر وزش بادی تنم میسوخت از گذر بادهای سوزان زندگیم ،تنم،سیاه تازیانه بود.اما تو آشنایی را به من آموختی زندگی را ،دوباره زندگی کردن را، می خوانمت و می خواهمت تا اوج،تا جایی که باور نیست آخر میدانی تو مرا از انحلال و نابودی نجات دادی......پس دوستت دارم

 سلام دوستان گل که لطف میکنید و به من سر میزنید یه لطف دیگه هم بکنید و به این سوال من جواب بدهید ممنون میشم مرسی همتون رو دوست دارم

اگه یه کاغذ سفید و یه جعبه مداد رنگی داشتید خدا رو چه رنگی می کشیدید؟

جان میدهم به گوشه زندان سرنوشت

                       سر را به تازیانه او خم نمیکنم

                                         افسوس بر دو روزه هستی نمیخورم

                                                            زاری بر این سراچه ماتم نمیکنم

ای سرنوشت از تو کجا میتوان گریخت

                      من راه آشیان خود از یاد برده ام

                                        یک دم مرا به گوشه راحت رها مکن

                                                          با من تلاش کن که بدانم نمرده ام

ای سرنوشت،مرد نبردت منم ،بیا

                 زخمی دگر بزن که نیافتاده ام هنوز

                                     شادم از این شکنجه -خدا را- مکن دریغ

                                                      روح مرا در آتش بیداد خود بسوز

 گل مینا بخواب آروم عزیزم

که تو خوابت شب و شبنم بریزم

بخواب آروم که بیداره ستاره

دله مریم هراسونه دوباره

شاید هیچ وقت دیگه بارون نباره

بخواب آروم که شب طاقت بیاره

اگه دل رو به رویای تو بستم

اگه از بغض پاییزت شکستم

نمیدانی تو این شب گریه تلخ

هنوز مدیون چشمان تو هستم

تو معصومی مثه اندوه بارون

مثه تنهای یک معبد دور

نشد قسمت کنیم تنهایی مان را

تو این فصل حریق آیینه و نور

تو این دنیای دلگیر و مه آلود

کسی جز تو به فکر بغض من نیست

من از چشمای غمگین تو خواندم

که شب اینجا شب عاشق شدن نیست

گل مینا بخواب آروم که شب شد

دل من از شکستن جون به لب شد

چه بود این تیر بی رحم از کجا آمد

که غمگین باغ بی آواز ما را باز

در این محرومی و عریانی پاییز

بدینسان ناگهان محروم و خاکی کرد 

 روز مرگم اشک را شیدا کنید

روی قلبم عشق را پیدا کنید

روز مرگم خاک را باور کنید

روی قبرم لاله را پر پر کنید

خانه ام را وقف نیلوفر کنید

پیکرم را غرق خاکستر کنید

روز مرگم دوست را دعوت کنید

دور قبرم را کمی خلوت کنید

بعد مرگم خنده هارا سر کنید 

رفتنم را دوستان باور کنید

 صفا و صلح و یکرنگی

در این عالم قدیمی شد

توقع

از رفیق و مونس و همدم 

قدیمی شد

به جان حضرت آدم

که آدم هم در این عالم

قدیمی شد

بخند ای دوست

بزن لبخند

که میترسم

از آن روزی که گویند

خنده هم کم کم قدیمی شد

 کودکی پاک کن  ز پاکی داشتیم

یک تراش سرخ لاکی داشتیم

کیفمان چفتی به رنگ زرد داشت

دوشمان از حلقه هایش درد داشت

گرمی دستانمان از آه بود

برگ دفتر هایمان از کاه بود

تا درون نیمکت جا میشدیم

ما پر از تصمیم کبری میشدیم

کاش میشد باز کوچک میشدیم

لااقل یک روز کودک میشدیم

 اگر خودکارتون فقط به اندازه نوشتن یه جمله جوهر داشت چه

جمله ای می نوشتید؟

تقدیم به تمام ملکه های ایرانی 

چارلز دانشجوی انگلیسی با طعنه به دوست و همکلاسی ایرانی اش همایون می گوید :

چرا خانوماتون نمیتونن با مردا دست بدن یا لمسشون کنن؟؟ یعنی مردای ایرانی اینقدر کارنامه خرابی دارند و خودشون رو نمیتونن کنترل کنن؟؟

همایون لبخندی میزند و می گوید :

ملکه انگلستان میتونه با هر مردی دست بده ؟ و هر مردی می تونه ملکه انگلستان رو لمس کنه؟!

چارلز با عصبانیت می گوید :

نه! مگه ملکه فرد عادیه ؟!! فقط افراد خاصی می تونن با ایشون دست بدن و در رابطه باشن!!!

همایون هم بی درنگ می گوید :

خانوم های ایرونی همشون ملکه هستن

بقیه در ادامه مطلب

بگیریدش .....بگیریدش....

که او دزد است......

دل و دینم ربوده میگریزد......

به زندانش کنید اما مبادا.......

به او بد بگذرد خیلی عزیز است...... 

 و من تنهای تنهایم

و من غمگین غمگینم

کاش میشد

شیشه باغ جدایی را شکست

و از پس پنجره

به هیچ نگریست

و من کوه ها را به لرزه در خواهم آورد

و فرهاد را در پای بیستون بیدار خواهم کرد

و افلاک را

یکسره رنگ ارغوانی خواهم زد

و مرغابی های وحشی را

به پیشوازت خواهم آورد

اگر بدانم که می آیی

کاش بیایی

 می دونست دلم اسیره ولی رفت . می دونست گریم میگیره ولی رفت . می دونست تنهایی سخته می دونست

می تونست باهام بمونه نتونست . می دونست دلم شکسته ولی رفت . غم اون تودل نشسته ولی رفت

امشب شب آخره که مزاحم دلت شدم، خورشید فردا مال تو ببخش که عاشقت شدم، بدرقه لازم ندارم، خودم میرم عزیزترین، نذار بمونه زیر پا ، قلبمو بردار از زمین، دوستت دارم برای تو فقط یه حرف ساده بود، غافل از این که قلب من منتظر اشاره بود

مرا اینگونه باور کن کمی تنهاکمی بی کس کمی از یادها رفته خدا هم ترک ما کرده خدا دیگر کجا رفته …؟! نمی دانم مرا آیا گناهی هست ..؟

به غم كسي اسيرم كه ز من خبر ندارد.... عجب از محبت من كه در او اثر ندارد.... غلط است هر كه گويد : دل به دل راه دارد.... دل من ز غصه خون شد دل او خبر ندارد

من گریزانم از این خسته ترین شکل حیات و از این غربت تلخ که به اجبار به پایم بستند می گریزم از شب می گریزم از عشقو تو ای پاک ترین خاطره ها همه جا در پی تو می گردم…

نمي بخشمت .... بخاطر تمام خنده هايي كه از صورتم گرفتي .... بخاطر تمام غمهايي كه بر صورتم نشاندي .... نمي بخشمت .... بخاطر دلي كه برايم شكستي .... .. بخاطر احساسي كه برايم پرپر كردي ..... نمي بخشمت .... بخاطر زخمي كه بر وجودم نشاندي ..... بخاطر نمكي كه بر زخمم گذاردي .... و مي بخشمت بخاطر عشقي كه بر قلبم حك كردي.

سرسبز دل از شاخه بریدم ، تو چه کردی ؟ افتادم و بر خاک رسیدم ، تو چه کردی ؟«تنهایی و رسوایی » ، « بی مهری و آزار » ای عشق ، ببین من چه کشیدم تو چه کردی

اینجا همه خوبند خیالت راحت ! من مانده ام و چهار تا هم صحبت این گوشه نشسته ایم و دلتنگ تو ایم من…عشق…خدا…عقربه های ساعت

 وقتی 30 ساله بودم فرزندم متولد شد یعنی 30 برابر او سن داشتم وقتی 2ساله شد من 32سال سن داشتم یعنی 16برابراو وقتی 3ساله شد من 33سال سن داشتم یعنی11برابر او وقتی 5ساله شد من 35سال سن داشتم یعنی 7برابر او وقتی 10 ساله شد من 40 سال سن داشتم یعنی 4برابر او حالا که 20 ساله شده من 60ساله شدم یعنی 3برابر او اگر به همین منوال پیش برود به زودی از من جلو میزند

 کوچولو دنیا برات حسرت و زندونی داره

              آخرش دست تو رو تو پوست گردو میزاره

مثل نیلوفر وحشی نزنی تکیه به آب

             کوچولو زندگی سخته بگیر آسوده بخواب

پیش فروش کرده ام

تمام زندگیم را به هیچ

دیگر چیزی نمانده برایم

به جز درد هایی که به اقساط پرداخت میشود

شباهنگام که خورشید به استقبال شب میرود و شب با تمام ظلماتش از راه میرسد با کوله باری از غم و اندوه راهی کوچه های شهرمان میشوم.هنگامی که کوچه از صدای پای آخرین عابر تهی می گردد خسته ولی امیدوار در کوچه ها قدم میزنم و به دنبال تو میگردم به دنبال تو ای همیشگی ای بهترین

به دنبال تو که دل من الفبای عشق رااز تو آموخت و تو بودی که به من یاد دادی در مکتب عاشقان بی وفایی نیست ولی اولین کسی که پشت به این قانون زد خود تو بودی.از غم دوری تو چنانم که گویی صد ها سال پیر تر شده ام.وقتی که از گشتن خسته میشوم و تو را نمی یابم در گوشه ای مینشینم و فریاد میزنم

کاش هرگز آشنایی ها نبود

یا به دنبالش جدایی ها نبود 

اشکها آهسته میلغزند بر رخسار زردم

آرزو دارم روم جایی که دیگر بر نگردم

شاه مرغان چمن بودم چو بوم بی دلی

ناله ای گر داشتم در گوشه ای ویرانه کردم

عهد کردم این پریشانی دگر با کس نگویم

گفت با تو همدمم اشک گرم و آه سردم

میروی و میروم پیمانه گیرم تا ندانم

من که بودم یا چه بودم یا که هستم یا چه کردم

نمی دانم پس از مرگم کدامین کس بر مسجد چشمان تو نماز عشق خواهد گذارد و کدامین کس بر سجاده سینه ات سجده خواهد گذارد وکدامین کس پیشانی بر خاک پیشانیت خواهد گذاشت و کدامین لب آیه لبانت را بوسه خواهد زد 

تو ناباورانه بر قلب من قدم گذاشتی گلی بودی بر کویر زندگیم و روزنه ای بودی بر دیوار بلند آرزوهایم ولی ناباورانه تر از آمدنت رفتی و مرا با یک دنیا غم و اندوه و تنهایی ،تنها گذاشتی

ولی عشق تو چون گلی در قلب من ریشه دوانده و من با خون دل و اشک دیده آن را پروردم تو در قلب من جوانه زدی ،شکوفه دادای و در فصل گل دادنت ناگهان پژمردی

اینک من ماندم و انتظاری ابدی و کوره راه بی نهایت انتظار و چشمانی به راهی که هرگز نخواهی آمد

 بقیه رو در ادامه مطلب ببینید 

دل من غمگین است،غصه ام سنگین است ،گر چه بی همنفسم زندگی شیرین است،میل گل در من نیست ،بال من خونین است،اشک غم باید ریخت،رسم دنیا این است

چگونه بگذرم از عشق از دلبستگیهایم،چگونه میروی با اینکه میدانی چه تنهایم،خداحافظ بدون تو گمان کردی که میمانم،خداحافظ بدون من یقین دارم که میمانی

ترا از دور می بوسم به چشمی تر خداحافظ،مرا باور نکردی میروم دیگر خداحافظ،مرا لایق ندیدی تا بپرسی حال و روزم را،برو با دیگران ای بی وفا دلبر خداحافظ

برو باشدولی من هم خدا و عالمی دارم،من از دنیا گله مندم که از مهر تو کم دارم،ببین یک خواهشی دارم مرا در خود کمی حل کن،نگو رفتم خداحافظ کمی دیگر معطل کن

به خداحافظی تلخ تو سوگند نشد،که تو رفتی و دلم ثانیه ای بند نشد،لب تو میوه ممنوعه ولی لبهایم،هر چه از طعم لب سرخ تو دل کند نشد،خواستند بگویند از تو شبی شاعرها،عاقبت با قلم شرم نوشتند نشد

نه دل در دست محبوبی گرفتار،نه سر در کوچه باغی بر سر دار،از این بیهوده گردیدن چه حاصل،پیاده میشوم دنیا نگه دار

شبیه برگ پاییزی پس از تو قسمت بادم،خداحافظ ولی هرگز نخواهی رفت از یادم،و این یعنی در اندوه تو میمیرم،در این تنهایی مطلق که میبندی به زنجیرم

این قصه هم رسیده به پایان خداحافظ،جان شما و خاطره هامان خداحافظ،من میروم بدون تو اما دعایم کن،در اولین تراوش باران خداحافظ 

دخترک خنده کنان گفت که چیست

راز این حلقه زر

راز این حلقه که انگشت مرا

این چنین تنگ گرفته است به بر

راز این حلقه که در چهره او

این همه تابش و رخشندگی است

مرد حیران شد و گفت

حلقه خوشبختی ،حلقه زندگی است

همه گفتند مبارک باشد

دخترک گفت :دریغا که مرا

باز در معنی آن شک باشد

سالها رفت و شبی

زنی افسرده نظر کرد بر آن حلقه زر

دید در نقش فروزنده او

روزهایی که به امید وفای شوهر

به هدر رفت هدر

زن پریشان شد و نالید که وای

وای ،این حلقه که در چهره او

باز هم تابش و رخشندگی است

حلقه بردگی و بندگی است